Sommige mensen hebben een bijzondere band met The Swaen. Daarom zijn we eens rond gaan vragen wat zij te vertellen hebben. In een reeks interviews leer je het bedrijf kennen door de ogen van onze medewerkers, oud-medewerkers, klanten van vroeger en nu, distributeurs en zelfs enkele legendes uit de sector. Tijd voor een gesprek met Riet, onze voormalige leidinggevende van productie en lab. Dit is Celebrating The Swaen met Riet Scheire.
Wanneer hoorde je voor het eerst over The Swaen?
Op de tram onderweg naar mijn kot (Vlaams voor een studentenkamer), net na mijn laatste examen in januari. Ik kreeg telefoon van een Duits nummer en een Nederlandse man had iets ingesproken op mijn antwoordapparaat. Ik dacht eerst dat het spam was. Om één of andere reden luisterde ik toch verder, en toen ik hoorde dat het om een mouterij ging (maar waar ligt Kloosterzande in godsnaam?), vond ik het toch wel héél gerichte spam.
Wat bleek: mijn naam stond op een lijst van studenten Industrieel Ingenieur Biochemie die dat jaar zouden afstuderen, en dat vonden ze bij The Swaen wel interessant. Maar waarom ik, dacht ik? Ik woonde destijds in de Mouterijstraat. Dat vonden ze zo’n leuk toeval, dat ik als eerste van die lijst werd opgebeld. Dus ja, dat kon ik dan toch niet laten schieten?
Herinner je nog je eerste dag bij The Swaen?
Zeer zeker! Dat was 2 maart 2015, een dag voor mijn verjaardag. Ik dacht op mijn eerste werkdag al na hoe ik de collega’s zou trakteren op mijn tweede werkdag.
Wat typeert The Swaen volgens jou in één zin?
Ik ben er al even weg en er is sindsdien al veel veranderd, maar ik kan The Swaen in twee woorden samenvatten: passie en ambacht.
Hoe zou je de cultuur in één zin omschrijven?
Op het terrein van The Swaen komen, was voor mij ook altijd een beetje thuiskomen en ik mis het nog steeds. Daar hangt een hele warme, verwelkomende en familiale sfeer. Natuurlijk is er ook wel eens onenigheid onderling, maar zo gaat dat toch altijd binnen familie? Er wordt hard gewerkt, met veel passie voor het vak en met veel respect voor elkaar.
Welk moment is je het meest bijgebleven?
Ik werkte er zo’n twee jaar toen ik een klein projectje van mezelf had. In samenwerking met wat andere partners vermoutte ik als proef Nederlandse Sorghum. Dat wilde ik heel goed doen, dus ik deed er mijn uiterste best voor. Na de kieming moest het graan geëest worden. Dat was rond 2017, dus toen stond er nog geen aparte eest, maar werd alles nog in kiem-eestcombinaties uitgevoerd.
Ik trok naar de kiemkast die op dat moment in eestproces was om mijn zakjes met gekiemde Sorghum in te graven in de eestende gerst. Omdat de eest al ruim 16 uur bezig was, was de gerst al een heel eind gezakt en kon ik er (gezien mijn kleine gestalte) vanaf de kant niet meer bij om de zakjes in te graven. Geen probleem dacht ik: ik spring erin! Zo gedacht, zo gedaan. Braaf de zakjes ingegraven. Maar het was wel heet zeg, daar achteraan de eestende kiemkast. Dus wilde ik er uitklimmen. Oeps. Dat liep toch niet zo lekker, ik raakte er niet meer uit. Ik kon me niet afzetten op het graan, waar ik steeds in wegzakte.
Een ladder had ik niet mee, wel mijn telefoon. Maar… in zo’n kast van gewapend beton, kwam geen gsm-signaal door. Paniek! Ik zat vast en kon niemand bereiken. Zo’n kwartiertje later kwam mijn collega John me zoeken, die zich afvroeg waar ik toch zo lang bleef. Ik moest toch alleen wat zakjes ingraven? Toen John bij de kast kwam, moest hij eerst heel hard lachen. Ik was zo rood als een tomaat. Het was toch niet zo heel slim geweest om daar helemaal achteraan de bak in te duiken zonder back-upplan. Hij zag wel dat ik er toch al eventjes zat en ging een ladder halen.
Daar hebben de mannen nog lang mee gelachen…
Wat laat zien waar The Swaen voor staat?
Ik denk dat mijn verhaal dat goed laat zien. Omdat ik toch langer wegbleef dan verwacht, kwam mijn collega me zoeken. Dat is geven om elkaar, nietwaar?
Wat is de grootste kracht van The Swaen?
De passie voor het vak die leidt tot een mooie kwaliteit!
Wat is de belangrijkste evolutie die je hebt meegemaakt in de mouterij?
Ik kwam aan als een groentje, net van school. Maar ik kreeg daar zo ontzettende veel kansen en mocht daar zo ontzettend veel doen, dat ik in vier jaar de ervaring op deed waar je ergens anders tien jaar zou over doen. Ik leerde over het product, maar vooral ook over mensen en over improviseren wanneer er te weinig middelen en te weinig mensen zijn voor het werk wat moet gebeuren.
Wat onderscheidt The Swaen van andere mouterijen?
Velen die er werken hebben de jaren meegemaakt waarin er weinig mensen en middelen waren voor veel werk. We hebben toen met zijn allen geleerd hoe het bundelen van krachten bergen kan verzetten. We werden inventief en leerden écht samenwerken.
Welke rollen heb je allemaal gehad?
Ik startte in het lab om het product te leren kennen en startte daarna de opzakkerij op waar ik van 0 zakken per uur naar 15 ton per uur ging. Hier werd ik zelf ook heftruckchauffeur om mijn afgewerkte paletten van de band te kunnen halen. Ik draaide tevens mee in de roosterij en hielp mee met productontwikkeling. Daarna werd ik leidinggevende van de roosterij en opzakkerij en uiteindelijk eindigde ik als leidinggevende van productie en lab.
Daarnaast ging ik mee naar beurzen (soms ook alleen), maar stond ik ook in mijn laarzen op een gerstveld met de boeren te kijken naar de oogst van dat jaar. Of ging ik in de zomer aan de haven zitten om de boeren te helpen lossen. Vraag me liever welke rol ik niet heb gehad. 😉
Hoe zag een gemiddelde werkdag eruit?
Die dag is heel veel veranderd doorheen de jaren heen. Op het einde zag een typische werkdag er ongeveer als volgt uit. Ik begon op kantoor, waar ik eerst checkte of er relevant nieuws was. Daarna ging ik naar het lab om de monsters uit de kiemende kasten te bekijken en het vochtgehalte te meten. Vervolgens deed ik een ronde langs alle kiemkasten om de voortgang te beoordelen.
Ook passeerde ik de waterzuivering om te zien hoe alles liep, de monsterpotten van de vorige dag leeg te maken en nieuwe staalnames te doen voor analyse in het lab. Daarna liep ik naar de roosterij voor een korte bespreking en om de recent geproduceerde speciaalmouten te bekijken. Uiteindelijk sprong ik ook nog binnen in de opzakkerij om te checken of ze goed van start gegaan waren. Terug op kantoor werkte ik de administratie van de vorige dag bij, maakte ik planningen en behandelde ik mijn mailbox. De rest van de dag was een mix van kantoorwerk, kleine technische aanpassingen en meedenken aan oplossingen waar zich problemen voordeden.
Welk moment maakte je trots om hier te werken?
Daar is niet echt een moment van uit te kiezen, maar ik stond heel graag op beurzen omdat je dan zag hoeveel ons product geapprecieerd werd door onze klanten.
Welke periode was het meest uitdagend, en waarom?
Ik denk niet dat ik daar één week als niet uitdagend kon bestempelen. Maar daar hield ik juist van! De grootste uitdaging was toen de productie in de fabriek niet bepaald vlekkeloos verliep, maar er geen extra middelen of mensen konden ingezet worden. “Roeien met de riemen die je hebt” was zo ongeveer het motto van mijn baan.
Wat is volgens jou cruciaal om relevant te blijven als mouterij?
Altijd de kwaliteit van je producten vooropstellen. Veel mouterijen blijven aan productontwikkeling doen, die in mijn ogen niet relevant is. Zeg nu eerlijk, wie zit te wachten op mout die verrijkt is met tijm of gingerbread cookies? Niemand, toch? Wat wél altijd heel belangrijk zal blijven, is de kwaliteit van je product.
Waar wij écht mee konden uitpakken op beurzen, was hoe schoon onze mout was. Heel weinig halve korrels, heel weinig los kaf. Je deed een zak open en je zag mooie, hele korrels, egaal van kleur. Je proefde een uitgebreid palet aan smaken, in iedere mout. En dat trok véél meer aandacht van klanten dan de mouterijen die er met de zoveelste gekke smaak stonden. Ik weet nog dat we een periode te weinig pilsmout konden leveren. Om onze grote klanten te blijven bedienen, moesten samenwerken met andere mouterijen. Daar kwamen klachten van. De kwaliteit van de laatste levering “was toch niet zoals ze het gewend waren”. Dat klopt, wij hadden die mout niet zelf gemaakt. Tot de dag van vandaag heb ik het met klanten die ik toen persoonlijk kende over de superieure kwaliteit die The Swaen leverde.
Wat mis je aan werken bij The Swaen?
De nauwe samenwerking die ik had met sommige collega’s, wij waren een goed team.
Wat zou je nieuwe collega’s willen meegeven?
Welk werk je ook uitvoert: probeer voeling te krijgen met het product. Dit leidt tot passie voor het product. Kom uit je stoel, van achter je computerscherm, en ga naar de kiemkasten. Snuif alle geuren op, ga met je handen door de kiemende korrels, bestudeer die en bekijk welke producten ermee gemaakt worden. Mout is zo’n fantastisch product!
Van springen in een kiemkast tot hoofd productie en laboratorium – het verhaal van Riet Scheire is er één van passie, vakmanschap en samenwerking. Meer weten over de mensen en kwaliteit achter The Swaen? Lees meer verhalen of neem contact op – we horen graag van je.
